Biçare

Üzülmüyorum aslında...
Sadece bazı şeylerin hunharca katledilmesi içimi acıtıyor.
Kolay mı sanki bişeylere son vermek... Bişeylerin tükendiğini görüp içinde ki sancıyı yok saymak...
Var işte... Ve üstesinden gelemiyorum.
Hayatın bir ucundan yakalamış olmanın sevinciyle
biryerlerde dost bildiğim simaların hayatımdan çıkıp gitmesine dair sancılarım...
İkisi bir arada...
Hüzün ve Umut bir arada...
Yine en doğal halimdeyim sanırım.
Ne güzel diyordu şair: "Bilirsin... Hüzün benim en doğal halimdir..."